નિષ્કામ કર્મ કરો / મૂલ્ય : સમજદારી

king

એક વખતની વાત છે. એક હતા રાજા. તેને તેના એશોઆરામ ખૂબ પ્રિય હતા. તે દરરોજ સ્વાદિષ્ટ ભોજન આરોગતા અને લાલ ગુલાબની પાંદડીઓથી છવાયેલા પલંગ પર સૂતા.

એક દિવસ તે રાજા તેના ચુનંદા સૈનિકો સાથે શિકાર કરવા ગયા. king hunting
તેઓને શિકાર કરવાની ખૂબ મજા આવી. આખો દિવસ ક્યાં પસાર થઈ ગયો તેની ખબર જ ન પડી. તેઓ નગરમાં પાછા જવા નીકળ્યા. આકાશમાં અંધારું છવાઈ ગયું હતું. બધા ઘોડાઓ નગર તરફ પૂરપાટ જઈ રહ્યા હતા. રાજાને થોડીવાર પછી ખ્યાલ આવ્યો કે તેઓ પોતાની ટુકડીથી અલગ થઈ ગયા છે. તેમના સૈનિકોએ પણ રાજાને શોધવાની ઘણી કોશિશ કરી પણ તેમનો પ્રયત્ન વ્યર્થ ગયો. અંતે તેઓ થાકીને લોથપોથ થઈ ગયા અને રાજ્યમાં પાછા ફર્યા.

બીજી બાજુ શિકારની શોધમાં કરેલી રઝળપાટને કારણે રાજા પણ થાકીને લોથપોથ થઈ ગયા હતા અને ભૂખના કારણે જાણે અધમૂવા થઈ ગયા હતા. અણધારી આવી પડેલી મુસીબતથી રાજાનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો હતો. આવી હાલતમાં પણ તેમણે એક આશ્રમ દેખાયો ત્યાં સુધી ઘોડો દોડાવે રાખ્યો. જ્યારે તેઓ આશ્રમમાં પહોંચ્યા ત્યારે તેમણે એક પંડિતને પ્રાર્થના કરતા જોયા. saintતેમણે પંડિતને પોતાની દશા જણાવી અને પ્રાર્થના કરી કે તેમને પોતાના રાજ્યમાં પહોંચવા માટે મદદ કરે. આ સાંભળીને પંડિતે સ્મિત કર્યું અને કહ્યું, “હું તમને એક એવો મંત્ર શીખવાડું છું જેનો તમારે ૪૦ દિવસ સુધી એક સળગતી રીંગની વચ્ચે ઊભા રહીને જપ કરવાનો.” રાજાએ બહુજ જલદી તે મંત્ર શીખી લીધો અને પંડિતના કહ્યા પ્રમાણે કર્યું.

૪૦ દિવસની તપશ્ચર્યા પછી પણ કંઈ પરિણામ ન આવ્યું. તેથી રાજાએ પંડિતને તે વિશે પૂછ્યું. તે સાંભળીને પંડિતે રાજાને બીજા ૪૦ દિવસ સુધી નદીના ઠંડા પાણીમાં ઊભા રહીને મંત્ર જપવાનું કહ્યું. બીજા ૪૦ દિવસ સુધી મંત્ર જપ કર્યા પછી પણ તેનું કંઈ પરિણામ ન આવ્યું ત્યારે રાજાને લાગ્યું કે તેમની બધી મહેનત પર પાણી ફરી વળ્યું છે. તેથી રાજા ખૂબ જ દુઃખી અને નિરાશ થઈ ગયા. રાજાએ પાછી પંડિત સાથે વાત કરી ત્યારે પંડિતે રાજાને સમજાવ્યું કે તેમણે મંત્રજાપ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવાને બદલે તેના ફળ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું હતું અને તેથી તેમને સફળતા ન મળી.

દરેક કાર્ય આપણને કંઈક શીખવાડે છે કારણકે ફક્ત કાર્ય જ મહત્વનું નથી પણ તે કાર્ય કઈ રીતે પૂરું કરીએ છીએ તે પણ એટલું જ મહત્વનું છે. આપણે ફળની આશા રાખ્યા વગર દરેક કાર્ય સમજીને, આનંદપૂર્વક અને એકાગ્રતાથી કરવું જોઈએ.

Advertisements

કઠિન કોયડો: ઉકેલ સરળ

જુહીના પિતા આરામથી બેસી એક સામયિક વાંચી રહ્યા હતા. જુહીના મિત્રો હજુ રમવા માટે ઘરની બહાર નીકળ્યા ન હતા એટલે જુહીને કોઇ સાથીદાર ન હતા. જુહી એકલી એકલી રમીને કંટાળી ગઇ. કંટાળો દૂર કરવા જુહી પિતાજીને વારંવાર સવાલો પૂછી તંગ કરતી હતી.પિતાજીએ જુહીને વ્યસ્ત રાખવા માટે દુનિયાનો નકશો જે કાગળ પર હતો તેના નાના નાના ટુકડા કરી જુહીને આપ્યા અને જુહીને કહ્યું, “જુહી બેટા તું આ બધા ટુકડા ને જોડીને નકશો બનાવી આપ.” પિતાજી મનમાં ખુશ થતા વિચારતા હતા કે હવે શાંતિ. જુહીને નકશો બનાવતા આખો દિવસ લાગશે, હવે એ શાંતિથી છાપું વાંચી શકશે .જુહી ખુશ થતી નકશો બનાવવા પોતાના કમરામા દોડી ગઇ.

Image result for father and daughter reading a book

થોડો સમય પસાર થતા જ જુહી નકશો બનાવી પિતા પાસે હાજર થઇ ગઇ. પિતાજી નકશો જોઇને આભા જ થઇ ગયા. નકશો પૂર્ણપણે સાચો હતો. એમણે આશ્ચર્ય થઇને જુહીને પૂછ્યું કે એણે આટલી ઝડપથી નકશો કેવી રીતે બનાવ્યો?

 

જુહીએ જવાબ આપ્યો, “પિતાજી, નકશાની બીજી બાજુ એક માણસનો ચહેરો હતો.મેં માણસનો ચહેરો ટુકડાઓ જોડી બનાવ્યો અને નકશો આપોઆપ જ બની ગયો”. જુહી પિતાને આશ્ચર્યમાં છોડી બહાર રમવા દોડી ગઇ.

 

બોધ: આ દુનિયામાં આપણે જે અનુભવીએ છીએ એની બે બાજુ હોય છે. જિંદગીમાં કોઇક વાર એવી પરિસ્થિતિ ઊભી થાય છે કે ઊપરછલ્લી રીતે જોતા એનો ઉકેલ બહુ મુશ્કેલ લાગે પરંતુ ચારેબાજુથી વિચારતા સરળ ઉકેલ મળી રહે છે. જરુરત છે ફક્ત ધીરજની અને પરિસ્થિતિની બીજી બાજુ જોવાની.

ભરોસો, એક માત્ર ભગવાનનો,

એક નવપરિણિત સિપાહી પોતાની સુંદર અને ઉત્સાહથી થનગનતી નવવધૂ સાથે પોતાના ઘર તરફ જઇ રહ્યો હતો. રસ્તામાં નદી પાર કરવા માટે તેઓ બન્ને એક નાની હોડીમાં જઇ રહ્યા હતા.એકાએક નદીમાં તોફાન આવ્યું. સિપાહી બિલકુલ ગભરાયો નહિ, પણ તેની પત્નિ બહુ ગભરાઈ ગઇ.એમની નાની હોડી નદીના પ્રવાહ સાથે ઉપર નીચે થઇ રહી હતી. પત્નિ હવે વધારે ડરી ગઇ અને એને વિચાર આવ્યો કે હોડી ઊંધી વળી જશે અને એ બન્ને ડૂબી જશે.સિપાહી હજુ પણ ડર્યા વિના શાંતિથી બેઠો હતો.

Image result for couple on a boat cartoon

પત્નિએ ધ્રુજતા અવાજે પતિને પૂછ્યું, “તમને ડર નથી લાગતો”? આ કદાચ આપણી જિંદગીની આખરી ક્ષણ હોઇ શકે. સામે પાર પહોંચવાની કોઇ શક્યતા મને દેખાતી નથી.કોઇ ચમત્કાર જ આપણને બચાવી શકે, નહિ તો આપણું મૃત્યુ નિશ્ચિત છે”. પતિને હજુ પણ શાંત બેઠેલા જોઇ પત્નિ જોરથી બોલી, “તમારી મતિ મરી ગઈ છે કે પછી તમે પત્થર હ્રદયના થઈ ગયા છો?”

 

સિપાહી ખડખડાટ હસ્યો અને તેની પાસે તલવાર હતી તે તેને બહાર કાઢી.પત્નિ મૂંઝવણમાં પડી અને વિચારવા લાગી, પતિ શું કરવા ધારે છે.અચાનક સિપાહીએ તલવાર પત્નિના ગળાની એકદમ પાસે રાખી અને પૂછ્યું, “ડર લાગે છે?” પત્નિ હસતા હસતા બોલી, “હું શું કામ ડરું?તમારા હાથમાં તલવાર છે એ મને ખબર છે, અને તમે મને પ્રેમ કરો છો તેથી મને તમારા ઉપર પૂર્ણ વિશ્વાસ છે કે તમે મને કંઇ પણ નુકશાન નહિ પહોંચાડો”.

 

પતિએ તલવાર મૂકી દીધી અને કહ્યું, “તને જવાબ મળી ગયો હશે.મને પણ ખબર છે, ભગવાન મને પ્રેમ કરે છે.આ તોફાનની લગામ ભગવાનના હાથમાં છે. ભગવાન કંઇ પણ ખરાબ થવા દેશે જ નહિ. જે થશે તે સારું જ થશે”.

 

બોધ: ભગવાન પર અચળ ભરોસો કેળવો. તમારી જીદગીની લગામ ભગવાનના હાથમાં સોંપી કામ કરતા જાવ,ભગવાન તમને કદી પણ નિરાશ નહિ કરે.

ગુરુ ભક્તિ

સદીઓ પહેલા શીખ લોકોમાં દસમા ગુરુ, “ગુરુ ગોવિંદરાય” થઇ ગયા. ગુરુ ગોવિંદરાય યુવાન અને શકિતશાળી હતા. ગુરુજીને જોરજોરથી હસવાની આદત હતી. એમને પ્રભુ પ્રત્યે અવિચળ અને ઊંડો પ્રેમ હતો.એમનો સહવાસ લોકોને સુખ શાંતિનો અનુભવ કરાવતો હતો. એમની આસપાસ રહેતા લોકો પણ પ્રભુ પ્રત્યે પ્રેમની લાગણી અનુભવતા અને હમેશાં ગુરુ પાસે કંઇ નવું શીખવાની અપેક્ષા રાખતા હતા.

એક દિવસ ગુરુએ એમના ભક્તોને કહ્યું, “દરેક માણસે ઘરમાં લંગર બનાવવું જોઇએ. ઓહ, મારા ભક્તો તમારું ઘર જરુરિયાતમંદો, રાહદારીઓ અને મહેમાનો માટે એક લંગર બની રહેવું જોઇએ, જયાં બધાંને ભોજન મળી રહે. કોઇ પણ તમારું આંગણું ભોજન વિના છોડી ન જાય તેવી કાળજી રાખવી જોઇએ.”

બધા ભક્તો ગુરુજીની આજ્ઞાનું પાલન કરવા લાગ્યા. શીખો અન્નક્ષેત્ર ચલાવવા માટે અને લોકોની સેવા માટે પ્રખ્યાત થઇ ગયા. પરંતુ ગુરુજી પરીક્ષા કરવા માંગતા હતા કે ભક્તો ક્યારેક જ તૈયાર છે કે હમેશા? એક દિવસ ગુરુજી વહેલી સવારે સામાન્ય મુસાફરની જેમ તૈયાર થઇ નીકળ્યા જેથી કોઇ ઓળખી ન શકે. એક ભક્તને ત્યા વહેલી સવારે પહોંચી ગયા. ભક્તો નિત્યકર્મથી પરવારીને રોજની પ્રાર્થના માટે તૈયાર થતા હતા.ગુરુજી ઘરના દરવાજે ટકોરા મારીને બોલ્યા, “માફ કરજો, હું મુસાફર છું તમારી પાસે ખાવા માટે ભોજન મળશે”? ભક્ત વિચારમાં પડ્યા, બોલ્યા, “તમે બહુ વહેલા મુસાફરીએ નીકળ્યા છો, માફ કરજો હજુ કંઇ પણ તૈયાર નથી રસોઈ તૈયાર થતા વાર લાગશે, તમે થોડા સમય બાદ આવો ત્યારે તમને ભોજન કરાવી શકીશુ”. ગુરુજી ઘણા ભક્તોને ત્યાં ગયા પરંતુ દરેકને ત્યાંથી એ જ જવાબ મળ્યો.

 

આખરે ગુરુજી નંદલાલને ઘેર પહોંચ્યા. નંદલાલ એક કવિ હતા અને ગુરુ પ્રત્યે પ્રેમ ધરાવતા હતા. નંદલાલ ગુરુ કરતા ત્રેવીસ વર્ષ મોટા હતા પણ એમણે ગુરુને હ્રદયથી સ્વીકાર્યા હતા. ગુરુના દરબારમાં એમને સુખશાંતિ મળતી હતી. હમેશાં ગુરુચરણમા રહેવાની પ્રાર્થના કરતા હતા. ગુરુજી એમના દ્વાર પાસે આવ્યા એટલે તરત જ ઊઠીનેઆવકાર આપ્યો. ગુરુજીએ નંદલાલ પાસે પણ ભોજનની માગણી કરી.નંદલાલ કહે, “તમારે કહેવાની જરૂર નથી, ભોજન હમણાં જ આવે છે”.

 

નંદલાલ મહેમાનની સેવા કરવાની તક મળવાથી ઘણા ખુશ થઇ ગયા. તરત જ રસોઇઘરમાથી રોટલીનો લોટ,અર્ધી બાફેલી દાળ, કાચા શાકભાજી અને માખણ લઇ આવ્યા.મહેમાન પાસે બહુ પ્રેમ અને આદરથી મૂક્યા.

 

નંદલાલે કહ્યું, “તમારી પરવાનગી હોય તો રોટલી બનાવી, શેકીને ગરમ ગરમ ખવડાવું.દાળ અને શાકભાજી પણ સારી રીતે, સ્વાદિષ્ટ બનાવીને મારા ગુરુના સ્મરણ સાથે પ્રેમથી પીરસવાનો મને આનંદ થશે”.

ગુરુજી નંદલાલે પ્રેમ અને આદરથી પીરસેલું ભોજન જમી ખુશ થયા.નંદલાલે ગુરુના વચન, “કોઇ પણ વ્યક્તિ તમારું આંગણું ભોજન વિના ન છોડે” નું બરાબર પાલન કર્યું. ભગવાન પણ એવા ભક્તોના હ્ર્દયમા અને ઘરમાં નિવાસ કરે છે.

 

બીજે દિવસે સવારે ગુરુજીએ બધા ભક્તોને કહ્યું, “આપણા શહેરમાં સાચું લંગર એક જ ઘરમાં છે,નંદલાલના ઘરમાં”. નંદલાલ હમેશાં પ્રેમ,ભક્તિની ભાષા બોલે છે,એની ગુરુના વચન પ્રત્યેની કટિબધ્ધતા અતૂટ છે. એનો હરએક વ્યક્તિ તરફનો પ્રેમ હ્ર્દય જીતી લે છે. નંદલાલનુ લંગર એક સફળ લંગર છે”. બધા શીખ ભક્તો સમજી ગયા કે ગુરુજીએ એમની પરીક્ષા કરી અને તેઓ નિષ્ફળ થયા. એ લોકો પણ લંગર ચલાવવા તૈયાર હતા પરંતુ નંદલાલ હરએક ક્ષણે લોકોની સેવા માટે તૈયાર હતા.

 

તમારા હ્ર્દયમા માણસ માત્ર પ્રત્યે પ્રેમ હોય તો હરએક પળે લોકોની સેવા માટે તત્પર રહો. નંદલાલે કહ્યું, “સંતોને ભોજન અને પાણી પીરસવાનો આનંદ કોઇ પણ સ્વર્ગીય આનંદ કરતા પણ વધારે છે. ગુરુ માટે લંગર બનાવવાથી સર્વ પ્રકારનું ઐશ્વર્ય પ્રાપ્ત થાય છે. પુણ્યશાળી આત્મા ગરીબોની સંભાળ રાખે છે . પુણ્યશાળી માણસોની હાજરી જ બધાંને વિનમ્ર બનાવે છે.”

Image result for guru and disciple

 

બોધ: જિંદગી હમેશાં કંઇક શીખવતી હોય છે. જરૂર છે એમાંથી બોધપાઠ લઇને પોતાને વધારે સારા માણસ બનાવવાની. ઘરના આંગણે આવેલા મહેમાનને પ્રેમથી અને આદરથી ભોજન કરાવવુ જોઇએ. ચાલો બધાંને પ્રેમ કરીએ અને સેવા કરીએ. દરેક જીવમાં ભગવાનના દર્શન કરીએ.

કચરાની ગાડી

એક દિવસ શ્રીમાન ગિરિશ ટેક્સીમા બેસી વિમાનમથક તરફ જવા નીકળ્યા.એમનો ટેક્સીચાલક એક હસમુખો અને શાંત દેખાતો હતો. એ લોકો ટેક્સી માટેની કતારમાં આરામથી જતા હતા. અચાનક એક કાળા રંગની ગાડી, ગાડીઓ ઊભા રાખવાની જગ્યામાંથી નીકળી એમની ટેક્સીની સામે આવી ઊભી રહી ગઇ. એમના ટેક્સીચાલકે સમયસૂચકતાથી ગાડીને બ્રેક મારી અને બીજી તરફ વાળી લીધી. ટેક્સી બીજી ગાડી સાથે ટકરાતા જરામાં જ રહી ગઇ.

 

કાળી ગાડીનો ચાલક ગાડીની બહાર મોઢું કાઢી ટેક્સીચાલક સામે જોરશોરથી બોલવા લાગ્યો. ટેક્સીચાલક ફક્ત હસ્યો અને કારચાલક સામે હાથ હલાવી અભિવાદન કર્યું. શ્રીમાન ગિરિશ આશ્ચ્રર્યથી જોઇ જ રહ્યા.એમણે ટેક્સીચાલકને પુછ્યુ,”

Image result for garbage truck cartoon

 

“કારચાલકની ભૂલથી તમારી ટેકસીનો અકસ્માત થતો રહી ગયો અને આપણે હોસ્પિટલમા જતા.ગુસ્સો કરવાને બદલે તમે એની સામે હસ્યા અને મિત્રતાથી હાથ પણ હલાવ્યો. મને સમજ ન પડી.”

 

ટેક્સીચાલકે સમજાવ્યું, “કેટલાક લોકો કચરાની ગાડી જેવા હોય છે. એમના મનમાં ગુસ્સો, હતાશા, ઇર્ષા જેવો કચરો ભર્યો હોય છે. જ્યારે કચરો એમની સહનશીલતાની બહાર થાય છે તો એને ક્યાંક ફેંકવો પડે છે. એ સમયે આપણા જેવા કોઇક એમની અડફેટમાં આવી જાય છે. ગુસ્સો કરવાને બદલે એવા લોકોની અવગણના કરવી જોઇએ, શક્ય હોય તો એમની સામે સ્મિત કરવું અને ભગવાનને એમના મનની શાંતિ માટે પ્રાર્થના કરવી.”

 

બોધ: આવા પ્રસંગે બંને પક્ષ નકારાત્મક વલણ અપનાવે તો પ્રશ્નનો ઉકેલ નથી આવતો પરંતુ વાતાવરણ તંગ થઇ જાય છે.દરેક માણસને આપણે બદલી નથી શકતા પણ આપણે આપણું વલણ બદલીએ તો આપણા મનને શાંતિ મળે છે.

 

શેળો ( હેજહોગ્સ )

એ  વર્ષે શિયાળામાં બહુ ઠંડી પડી. ઘણા પશુઓ ઠંડીથી મરણ પામ્યા.

 

હેજહોગ્સની વસાહતમાં પણ ટંડીની અસર વર્તાતી હતી.બધાએ સાથો મળી પરિસ્થિતિનો વિચાર કરી નક્કી કર્યું કે બધા પાસે પાસે રહીને એકબીજાના શરીરની ગરમી મેળવી ઠંડીનો સામનો કરવો.ઠંડીથી બચવાનો એક માત્ર ઊપાય હતો.

Image result for hedgehog

 

હેજહોગ્સના શરીર પર અણિયાળા પીંછા હોય છે. પાસે પાસે રહેવાથી બધાંને એકબીજાના પીંછા વાગતા હતા. પરિણામે બધા થોડેઘણે અંશે ઘાયલ થઇ ગયા.ઘાયલ થવાથી થતું દુ:ખ સહન ન થવાથી બધા અલગ થઇ ગયા.ઘાના દુ:ખમાંથી છુટકારો મળી ગયો પણ ટંડીથી નહિ. ઠંડીથી વસાહતમાં મરણનું પ્રમાણ વધી ગયું.

 

બધા હેજહોગ્સે વિચાર કર્યો આ રીતે બધા મરણને શરણ થઇ જઇશુ.ઘા સહન કરી શકાશે પણ સાથીદારોનુ મરણ નહિ.

 

બધાએ ફરીથી વિચાર કર્યો  કે ઘા સહન કરી જીવતા રહેવું ડહાપણભર્યુ છે.એ રીતે બધા હેજહોગ્સે સાથે મળી ઠંડીનો સામનો કર્યો અને બચી ગયા.

 

બોધ: કોઇ પણ માણસ સંપૂર્ણ હોતો નથી.દરેકમા ક્ષતિ અને શક્તિ હોય છે.આપણા સંસર્ગમાં આવતા હરેક માણસને એની ખામીઓ અને ખૂબીઓ સાથે સ્વીકારી લઇએ તો જીવન શાંત અને સુખમાં બની જાય.જરુર છે ફક્ત થોડી સહનશીલતાની અને લોકોને જેવા છે તેવા સ્વીકારવાની

જીવનનો સંઘર્ષ

જીયા બહુ દુ:ખી હતી. એણે પિતા પાસે  જઇ ફરિયાદ કરી કે, “એની જીંદગી બહુ દુ:ખદાયક થઇ ગઇ છે,એ મૂંઝવણમાં મૂકાઇ છે અને એને સમજ નથી પડતી શું કરવું? એક મુશ્કેલી પાર કરીએ એટલે બીજી કતારમાં ઊભી જ હોય છે. એ હવે થાકી ગઇ છે”.

 

જીયાના પિતા એક ધંધાદારી રસોઇ નિષ્ણાત છે.એ જીયાને રસોડામાં લઇ ગયા. એમણે ત્રણ વાસણમા પાણી ભરી ઊકળવા મૂક્યું. પાણી ઊકળવા લાગ્યું એટલે એકમા બટાટા મૂક્યા બીજામાં ઇંડા અને ત્રીજામા કોફી દાણા.જીયાને થયુ એક તો હું દુ:ખી છું પિતાજી કંઇ બોલતા નથીઅને શું કરે છે સમજ નથી પડતી. જીયા કંટાળી ગઇ.

 

વીસ મિનિટ પછી પિતાજીએ એક વાસણમાં બટાટા, બીજામાં ઇડા મૂક્યા અને કોફીનુ દ્રાવણ એક કપમા મૂક્યું. એમણે જીયાને સવાલ કર્યો કે જીયાને શું દેખાય છે? જીયાએ કંટાળી કહ્યું, ”બટાટા, ઇડા અને કોફી”. પિતાજીએ જીયાને બટાટા અને ઇડાને હાથ લગાવી બરાબર જોવા કહ્યું. જીયાએ બટાટાને હાથ લગાડ્યો તો અનુભવ્યું, બટાટા નરમ થઇ ગયા છે,અને ઇડા સખત થઇ ગયા છે. પિતાજીએ હવે એને કોફી આપી. કોફીની સરસ સુગંધથી જીયા ખુશ થઇ ગઇ.

 

જીયાને સમજ ન પડી. એણે પિતાજીને આનો અર્થ પૂછ્યો. પિતાજીએ સમજાવ્યું, “બટાટા, ઇડા અને કોફીને એક સરખી પરિસ્થિતિમાં મૂક્યા પરંતુ ત્રણેની પ્રતિક્રિયા અલગ અલગ હતી. બટાટા કડક હતા તે નરમ થઇ ગયા, ઇડા તરત તૂટી જાય તેવા હતા તે સખત થઇ ગયા જ્યારે કોફીને ઊકાળવાથી એણે પાણીને એક સુગંધીદાર પીણામા રુપાંતર કર્યું.મુશ્કેલી જીવનમાં આવે ત્યારેતું કેવી પ્રતિક્રિયા દર્શાવશે? બટાટા જેવી, ઇડા જેવી કે કોફી જેવી?”.

 

બોધ: જીવનમાં મુશ્કેલીઓ આવશે જ. આપણે કેવી પ્રતિક્રિયા કરવી તે આપણા હાથમાં છે.મુશ્કેલીઓનો સામનો કરતા જે અનુભવ થાય તેમાથી કંઇ સારું શીખીને આગળ વધીએ તો જીંદગી જવવા યોગ્ય બની જાય”.

ગુરૂ સાક્ષાત પરબ્રહ્મ ( ગુરૂ ભક્તિ )

સોળમી સદીમા દિલ્હીમા હઝરત અમીર નિઝામુદ્દિન નામે એક ઓલિયા(પીર) થઇ ગયા. એ જ સમયમા હઝરત અમીર ખુસરો નામે એક કવિ પણ દિલ્હીમા રહેતા હતા.હઝરત અમીર ખુસરો, હઝરત નિઝામુદ્દિનના પરમ ભક્ત હતા. હઝરત નિઝામુદ્દિન એમની પરોપકાર વૃતિ માટે ઘણા જાણીતા હતા. દાનવીર કર્ણની જેમ દ્વારે આવેલાને ક્યારેય ખાલી હાથે મોકલતા ન હતા.

એક દિવસ એક માણસ ગરીબ હઝરત નિઝામુદ્દિનની કિર્તિ સાંભળી બહુ દૂરથી મદદ માટે દિલ્હી આવ્યો.સંજોગવશાત હઝરત પાસે તે દિવસે આપવા માટે કંઇ પણ ન હતું. હઝરતે પોતાના જુના પગરખાં ગરીબ માણસને આપ્યા. ગરીબ માણસ બહુ નિરાશ થયો પણ હઝરતનો આભાર માની,પગરખાં લઇ પોતાના ગામ જવા નિકળ્યો.

Image result for hazrat nizamuddin auliya and amir khusro painting

 

પાછા ફરતાં રાત્રિ દરમ્યાન એક ધર્મશાળામાં રોકાયો. હઝરત અમીર ખુસરો કામકાજ માટે બંગાળ ગયા હતા તે પણ દિલ્હી પરત આવતા એ જ ધર્મશાળામા રોકાયા.હઝરત અમીર ખુસરો, હીરા માણેકના વેપારી હતા અને દિલ્હીમાં ધનિક વેપારીમા ગણાતા હતા.

બીજે દિવસે હઝરત અમીર ખુસરો જાગ્યા ત્યારે આવતી સુગંધમાં પીર હઝરત નિઝામુદ્દિનની હાજરીની લાગણી થઇ. સુગંધનું મૂળ શોધતાં શોધતાં ગરીબ માણસ પાસે પહોંચી ગયા.ગરીબ માણસને એમણે પૂછ્યુ એ હઝરત નિઝામુદ્દિનને મળ્યા હતા? ગરીબ માણસે હકારમા જવાબ આપ્યો અને બધી હકીકત જણાવી.

હઝરત અમીર ખુસરોએ ગરીબ માણસને જુના પગરખાંના બદલામા પોતાની બધી મિલકત આપવાની રજુઆત કરી. ગરીબ માણસ અચાનક આવેલી નસીબની બલિહારીથી બહુ ખુશ થઇ ગયો. પગરખાંની જોડ આપી ખુશ થતો પોતાના ગામ તરફ ચાલી નિકળ્યો.

હઝરત અમીર ખુસરોએ દિલ્હી જઈ પગરખાંની જોડ ગુરૂજી ના પગ પાસે મૂકી. પોતાની બધી મિલકતના બદલામા ગરીબ માણસ પાસેથી પગરખાંની જોડ મેળવી તે હકીકત જણાવી. હઝરત નિઝામુદ્દિન બોલ્યા,” ખુસરો, તને સોદો બહુ સસ્તો પડ્યો”.

બોધ: એકલવ્યની જેમ હઝરત અમીર ખુસરોની ગુરુભકિતનું દ્રષ્ટાંત બહુ સુંદર છે.ભક્ત માટે ગુરુની પાદુકા બહુ પૂજનીય હોય છે. આ પ્રસંગ અહંકાર છોડી પ્રભુને શરણે જવાનો દાખલો આપે છે.